TrzyBiada.pl
18
STY
0
1.9K
Lubię to
Uwagi wstępne
 
 
Ostatnim opracowaniem Tadeusza Wiśniewskiego, przywódcy ruchu proroczego w Polsce lat 1967-1981, jest książka pt. "Odwieczna Mądrość" wydana na krótko po jego śmierci w grudniu 1994 roku. Zawiera ona komentarze doktrynalne i prorocze poparte metodą liczbowania biblijnego, przy czym niektóre fragmenty Pisma Świętego i same komentarze są rymowane. Nie wszystkim taka rymowana forma odpowiada. Trzeba jednak spojrzeć na to pod pewnym kątem.

Są ludzie pióra bardzo uzdolnieni, którzy potrafią w porywający sposób przelać swoje myśli na papier, prozą, rymem lub poezją. Świat ocenia ich twórczość według kryteriów obowiązujących dla danej dziedziny, a najwybitniejszych pisarzy wielbi i obsypuje honorami. Tak się jednak składa, że ci wszyscy sławni pisarze i poeci, albo bardzo mało pisali o Bogu, albo wcale. Dostosowali się w tym do życzeń świata, który ogólnie mówiąc stracił wiarę w Boga i nie ma zainteresowania w tym, o czym mówi Pismo Święte. Przeciętny człowiek, przekonany o krótkości swego życia i jego bezpowrotnym przemijaniu, pragnie tego życia używać ile tylko może. Chce się bawić i zająć czymkolwiek, byle tylko nie myśleć o upływającym czasie i perspektywie nicości. Dlatego twórczość świeckich pisarzy i poetów stara się w wielkiej mierze pomóc ludziom zapomnieć o ich dramacie i dostarcza im różnych rozrywek, zabawy intelektualnej i różnych duchowych namiastek. Ich wielkie nieraz talenty nie uwielbiają więc Boga. Ich twórczość może zachwycać formą, błyskotliwością myśli i kunsztem pisarskim, lecz w gruncie rzeczy pozostawia przeraźliwą pustkę braku nadziei.

Inaczej jest z tymi, którzy wierzą w to, że Bóg istnieje, że jest dawcą wszelkiego dobra i że obiecał wszystkim ludziom dobrej woli życie wieczne. Ci starają się okazać wdzięczność swojemu Stworzycielowi we wszelki dostępny sposób. Jeśli piszą o Bogu, to nie po to, aby szukać ludzkiego poklasku, lecz po to, aby uwielbić Boga. Znawcy języka hebrajskiego twierdzą, że przekazy starożytnych pisarzy zamieszczone w Starym Testamencie są częstokroć bardzo bogate w artystyczne formy wyrazu. Dotyczy to szczególnie Psalmów, których autorem jest między innymi Dawid, niepozorny syn pasterski, który wkładał całą duszę w to, aby swe uwielbienie dla Boga wyrażać w jak najpiękniejszej poetyckiej formie i zwrotach. A przecież nikt go poezji nie uczył. Jak umiał wyśpiewywał słowami uczucia swego wdzięcznego serca.

Ci, z pośród ewentualnych czytelników, którzy podobnie rozumują, z pewnością skorzystają z rymowanych treści, które wspomniany autor zamieszcza w swojej książce.
 

 
 

WSTĘP
 
 
Mądrość, obok sprawiedliwości, miłości i mocy jest jednym z czterech głównych przymiotów Bożych. W te same przymioty w ziemskim wymiarze wyposażony został człowiek, istota stworzona przez Boga na Jego wyobrażenie. Rozmyślanie, gromadzenie wiedzy i rozwijanie mądrości jest naturalną potrzebą człowieka. Używanie rozumu i mądrości w twórczym działaniu, rozmyślanie nad urządzeniem świata i celami życia sprawiają człowiekowi wielką radość i satysfakcję. Postrzeganie cudów stworzenia, które przystosowało ziemię na jego wieczne mieszkanie, kieruje uczucia myślących ludzi ku Bogu w dziękczynnej modlitwie i uwielbieniu.
 
W poleceniu Stwórcy, aby napełniać ziemię i czynić ją sobie poddaną kryło się Jego zamierzenie, aby wiecznie żyjący i szczęśliwi ludzie w twórczym współdziałaniu rozszerzyli granice raju na cały obszar ziemi.
 
Upadek człowieka wstrzymał na sześć tysięcy lat realizację tego planu. Mądrość człowieka została skażona piętnem grzechu. Przestała być dla niego drogowskazem i dlatego zbłądził na manowce w swych celach życiowych. Swej inteligencji zaczął używać do samolubnego wykorzystywania drugich dla własnych potrzeb. W coraz większym stopniu jego umysłowy pokój i rozmyślanie o rzeczach wzniosłych zaczęła wypierać troska o przetrwanie. Niemal cała jego energia umysłowa została zaangażowana w znojną i przyziemną walkę o byt. Jego głównym doświadczeniem stała się gorzka mądrość o skutkach grzechu i utracie łączności z Bogiem.
Bóg nie pozostawił człowieka bez pomocy na tych bezdrożach grzechu. Wśród gęstniejących ciemności błędu i wszelkich przesądów zawsze płonęło światło Jego Słowa wskazujące zbłąkanym drogę do wybawienia. Temu celowi służy nieskończona ilość pouczeń i przykładów w nim zawartych, ukazujących prawdziwą mądrość niosącą życie.
 
Szczególnym przykładem jest życie i przemyślenia Salomona, najmądrzejszego z ludzi. Jest to postać wyjątkowa. Jako człowiek mądry z natury, najbardziej cenił mądrość i o nią prosił Boga. Był synem mądrego króla Dawida. Mądrość odziedziczył też zapewne po swoim pradziadku Achitofelu, o którym Pismo mówi, że "każda rada Achitofela, jakiej w tym czasie udzielał, znaczyła tyle samo, co wyrocznia Boża" (2 Sam. 16:2). Gdy ten odziedziczony po przodkach rozum Pan Bóg swym wpływem rozwinął jeszcze bardziej, "mądrość Salomona przewyższała mądrość wszystkich ludzi Wschodu i całe mądrość Egiptu" (1 Kron. 4:30).
 
Ludzie mają najróżniejsze cele, do których dążą kosztem wielkich nieraz wyrzeczeń. Na ich osiągnięcie nie starcza im często ani środków ani życia. Tymczasem rzeczy, jakich ludzie tak pożądają, dał Pan Bóg Salomonowi bez żadnych starań z jego strony. Oprócz niezwykłej mądrości dał mu władzę królewską, spokojne granice, posłusznych poddanych, setki pięknych żon i niezmierne bogactwa. Po tego rodzaju osobistych doświadczeniach stał się Salomon najbardziej kompetentną osobą Starego Testamentu do wydania opinii o wartości ludzkich celów. U schyłku swojego życia wszystkie te wspaniałe rzeczy, jakie posiadał, nazwał marnościami, mijającymi wraz z krótkim życiem ludzkim.
 
Czyż zatem mądrą rzeczą jest zużywanie najlepszej energii młodych lat na zdobywanie czegoś na tymczasem, gdy może nieraz zbraknąć życia na korzystanie z owoców wieloletnich wyrzeczeń? Najlepsze nawet rzeczy są bez znaczenia wobec faktu, że człowiek już od swojej kołyski umiera. A zatem, głównym staraniem człowieka w warunkach zniewolenia przez grzech i śmierć powinno być wyrwanie się z tak nieszczęśliwego stanu.
 
Źródłem wiedzy prowadzącym do odzyskania życia wiecznego i błogosławieństw z tym związanych jest sam Bóg. W swej mądrości jest On nieporównywalny z jakąkolwiek inną istotą we wszechświecie: "Bogu, który jedynie jest mądry, przez Jezusa Chrystusa, niech będzie chwała na wieki wieków! Amen" (Rzym. 16:27).
 
Pan Jezus Chrystus jest (z łaski Bożej) skarbnicą mądrości i umiejętności: "W Nim wszystkie skarby mądrości i wiedzy są ukryte" (Kol. 2:3).
 
Bóg uczynił swego Syna naszą mądrością: "Przez Niego bowiem jesteście w Chrystusie, który stał się dla was mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i oswobodzeniem, aby, jak to jest napisane: w Panu się chlubił ten, kto się chlubi" (1 Kor. 1:30, 31)..
 
Mądrość była zawsze potrzebna ludowi Bożemu. Jej szczególna potrzeba wiąże się jednak z końcem "teraźniejszego wieku złego", z przełomowym czasem wtórej obecności Pana (Gal. 1:4; Mat.1, 2).
 
Schyłek panowania królestw tego świata przebiega wśród coraz burzliwszych wydarzeń. Ich znaczenia nie jest w stanie pojąć nikt, kto nie jest zapoznany z Planem Bożym zawartym w Biblii. Tylko nadążanie za pochodnią proroczego słowa Bożego zapewnia niezbędną mądrość. Jedynie ona umożliwia umiejętne i wszechstronne spojrzenie na wydarzenia ogólnoświatowe. Wśród wielowątkowej gmatwaniny tych wydarzeń pozwala dostrzec subtelną nić spełniania się proroctw. Więcej, brak odpowiedniej mądrości może postawić człowieka po stronie krytyków Pańskiej działalności a nie jej zwolenników (2 Piot. 3:3-5). Wszak Pismo Święte jasno przestrzega: "Nadto wszyscy niezbożni nie zrozumieją, ale mądrzy zrozumieją" (Dan. 12:10).
 
W swej pierwszej części praca ta jest hołdem dla Boga Najwyższego oraz Jego Syna – Odwiecznej Mądrości.
 
Z największą przyjemnością głosimy miłość Bożą, która darowała nam Mądrość – Jezusa Chrystusa. Głosimy o Panu – Logosie Bożym, który przyszedłszy na ziemię w posłuszeństwie dla prawdy, złożył swoje doskonałe życie na rzecz uwielbienia swego Ojca i naszego zbawienia. Uczyniwszy to, zostawił nam przykład do naśladowania oraz bezcennej wartości słowa mądrości – mądrości wysoko przewyższającej mądrość Salomona (Mat. 12:42).
 
Naśladujmy Go! "Oczyszczając dusze nasze w posłuszeństwie dla prawdy przez Ducha Świętego ku nieobłudnej braterskiej miłości, z czystego serca jedni drugich miłujcie gorąco" (1 Piot. 1:22).
 
"Wiedza ma być bardzo ceniona przez wierzących i powinna być traktowana jako dowód wzrostu i postępu, ponieważ nikt nie może wzrastać w Panu i w sile mocy Jego, to znaczy w łasce, jeżeli jednocześnie nie wzrasta w znajomości" (Manna 2 września).
 
 
A więc, przez Wiedzę do Miłości!
 

* * *
 
Dalsze części niniejszej pracy, dotyczą historii Gedeona, Samsona i księgi Daniela. Załączone do nich komentarze zawierają owo szczególne spojrzenie na wydarzenia dziejowe naszych czasów. Niechaj będą one przyczynkiem do wzrostu w znajomości i wzmacniania się w Panu i w sile mocy Jego – do ostatecznego zwycięstwa!
 
"Kto zwycięży, dam mu siedzieć ze sobą na stolicy mojej, jakom i Ja zwyciężył, i usiadłem z Ojcem moim na stolicy Jego" (Obj. 3:21).
 
 
 
 
TOWARZYSZKA STWÓRCY – ODWIECZNA MĄDROŚĆ
 
Księga Przypowieści 8:22-36
 
 
22  Pan mnie uczynił [rzecz sławna]
         Początkiem swojego stworzenia,
    Na wstępie swych dzieł, od dawna,
         Powołał mnie do istnienia.
23  Od wieków jestem stworzona,
         Od najdawniejszych początków,
    Nim ziemia w twórczym porządku
         Została [z wód] wyłoniona.
24  Nie było morskich otchłani,
         A ja już byłam zrodzona,
    Nim jeszcze z ziemskiego łona
         Źródła trysnęły wodami;
25  Choć góry dawno powstały,
         Przeróżne wzgórza i skały,
    Zostałam [stworzenia wyjątek]
         Zrodzona jeszcze przed nimi –
26  Nim ziemię i pola uczynił
         I pyłu na ziemi początek;
27  Gdy niebios umacniał przestrzenie,
         Byłam tam [wraz z aniołami],                                          Hiob 38:7
    Gdy krąg rozmierzał sklepienia
         Nad bezmiernymi wodami,
28  Gdy w górze utwierdzał obłoki,
         Umacniał źródła otchłani,
29  Gdy morza wody głębokie
         Oznaczał w krąg granicami,
    By z brzegów nie wyszły odmęty;
         Gdy ziemi kładł fundamenty.
30  Ja byłam przed Nim mistrzynią,
         Rozkoszy wciąż Mu przydając,
    Każdego dnia nim upłynął
         Czas cały przed Nim igrając,
31  Igrając na ziemi okręgu
         Pląsem radości i wdzięku,
    Gdzie moim jest wielkim kochaniem
         Wśród synów ludzkich mieszkanie.
          
 
Najwyższe zaproszenie
 
 
32  A zatem słuchajcie, synowie!
         Co w chwili obecnej wam powiem:
    Z was ci są błogosławieni,
         Co dróg mych strzegą sumiennie.
33  Przestrogi mojej słuchajcie
         Byście mądrości nabyli
    I w żadnej życiowej chwili
         Mych nauk nie odrzucajcie!
34  Szczęśliwy jest los człowieka,
         Gdy jest w me słowa wsłuchany,
    Gdy co dzień u drzwi mych czeka,
         By czuwać u progu mej bramy.
35  Bo kto nareszcie mnie znalazł,
         Ten przez to znalazł swe życie,
    I to mu doznawać pozwala
         Łaski od Pana obficie.
36  Lecz kto mnie pomija – „nie widzi",
         Gwałt własnej duszy zadaje;
    Każdy, kto mnie nienawidzi,
         Śmierć kocha [i w niej pozostaje]!
 
 
Logos – Pan Jezus Chrystus – odwieczną Mądrością
 
 
Cóż to za szczególna nauka się mieści
     W powyższym fragmencie Księgi Przypowieści?
Któż był aż do tego stopnia zaszczycony,
     Że najpierw przez Jehowę został uczyniony?
Kimże jest ta Mądrość, która w tym wyjątku
     Świadczy, że ją Pan Bóg stworzył na początku?
Nim cokolwiek było, ona już istniała
     I wdzięcznym pląsaniem rozkosz Mu sprawiała.
A gdy mówi, że pląsa po okręgu ziemi,
     Gdzie jest w bliskiej łączności z synami ludzkimi,
Cóż może oznaczać Mądrości wyznanie,
     Że sprawia jej rozkosz wśród ludzi mieszkanie?
Ci, którzy wnikają w myśli Pism natchnionych,
     Pojmą, kto jest w taki sposób przedstawiony,
Kim jest owa Mądrość, pierwszy twór Jehowy –
     W pismach Apostołów temat podstawowy!

Ewangelia według Apostoła Jana,                                             Jan 1:1-3
     Jasno odpowiada na takie pytania,
W pierwszych bowiem słowach twierdzi z całą siłą,
     Że u Boga „Słowo" na początku było.
Słowem [greckie „Logos"], Jan zwie twór wspaniały,
     Który z woli Boga wszechświat stworzył cały;
Cokolwiek zamierzył Bóg w chwalebnym Planie,
     Przez Słowo jedynie było wypełniane.

Przypowieść do wniosku takiego nie skłania,
     Że gdy Bóg był czynny w swym dziele stwarzania,
Mądrość, choć obecna, trwała w bezczynności –
     Bezczynność nikomu nie sprawia radości.
Jej taniec radosny i wdzięczne pląsanie
     To serdeczne z Bogiem – Stwórcą współdziałanie.
Mądrość więc i Słowo dotyczy Istoty,
     Co wypełnia Bożą wolę co do joty.

Rodzaju też Księga myśl pewną zawiera,
     Która tę możliwość dowodami wspiera.                          1 Moj. 1:3-24
Każde dzieło twórcze poprzedza tam zdanie:
     "I rzekł Bóg: Niech będzie...", lub: "Niechaj się stanie...",
Ale gdy człowieka stworzyć miał Jehowa,
     Inaczej niż zwykle brzmią opisu słowa:                              1 Moj.1:26
"I rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka [ziemskiego]                     1 Kor. 15:47
     Na nasz obraz, do nas także podobnego".
Słowa te dowodzą, że Stwórca nie jeden
     Powołał człowieka do istnienia w Eden.
To z opisem Jana związek sugeruje
     I takie pytania na umysł kieruje:
Kogo dotyczyło wspomniane wezwanie?
     Kogo Bóg zaszczycił twórczym współdziałaniem?
Słowo to "uczyńmy" niezbicie dowodzi,
     Że o Mądrość, Słowo (Logosa) tu chodzi!
Jan twierdzi, że Słowo to ciałem się stało,                                 Jan 1:14
     Że na świecie było – wśród ludzi mieszkało,                        1 Jan 1:1
Że on chwałę Jego widział wraz z drugimi;
     Chwałę, jaką Syn ma – Ojca Syn jedyny.
Świadczy także o tym, że Jednorodzony,
     Łaską był i Prawdą Bożą napełniony.
Któż więc był tym Słowem? Któż był tą Mądrością?
     To Pan Jezus Chrystus był z całą pewnością!
      
 
Nadzwyczajne narodzenie Jezusa
 
 
Oto przypomnienie tych okoliczności,
     W jakich na świat przyszło Słowo z wysokości:
Maria, matka Jego, jako przyszła żona
     Z Józefem została prawnie zaręczona.
Nim się jednak zeszli jako państwo młodzi,
     Anioł jej zwiastował, że Syna urodzi,                               Łuk. 1:27-35
Że nazwie imieniem Jezus Syna swego,
     Że będzie On Synem Boga Najwyższego,
Że On na stolicy Dawida zasiędzie,
     A kresu tych rządów wspaniałych nie będzie.
Pewna, że moc Boża rzecz tę sprawić może,
     Maria na te słowa odrzekła w pokorze:
"Otom służebnica Pana [Boga mego],
     Niechaj mi się stanie według słowa twego".

I stała się Maria brzemienna wnet potem.                                 Mat. 1:18
     A gdy Józef, mąż jej, dowiedział się o tym,
Nie chcąc jej zniesławić, prawością wiedziony
     Zamierzał tajemnie odejść od swej żony.
Lecz mu anioł Pański we śnie się objawił
     I wnet go z dręczącej rozterki wybawił:
Co się w niej poczęło – rzekł – to nie człowiecze,
     Ale dzieło Ducha Świętego jest przecież.
Niech zatem się żony przyjąć nie obawia,
     Gdy czas na to przyjdzie w myśl ludzkiego prawa.*)
Imię Jezus będzie miał Syn narodzony,
     Bo Przezeń lud z grzechu będzie wybawiony.
Tak oto się spełnia treść proroczej wieści,
     Co się w Izajasza starej księdze mieści,
Że to panna pocznie i porodzi Syna,
     A gdy owa szczęsna nastanie godzina,
Imię Emanuel – Bóg z nami – Mu nada;
     Tak właśnie to święte imię się wykłada.
—————
*) Po roku od zaręczyn
 
I przyszła dla Marii ta szczęsna godzina,
     Że pierworodnego porodziła Syna.
A dziecię jej rosło i sił nabierało,
     Mądrością szczególną wciąż się napełniało,
A łaska Jehowy na nim spoczywała
     I wpływ dobroczynny na nie wywierała.
     
 
Mądrość Jezusa jako chłopca
 
 
A rodzice Jego, którzy szli rokrocznie
     Czcić w Jeruzalemie Święto wielkanocne,
Po skończeniu Przezeń dwunastego roku,                           Łuk. 2:41-51
     Chcieli, by na święto dotrzymał im kroku.
Dzień drogi przebyli, wracając, do chwili,
     Gdy w gronie podróżnych brak Syna stwierdzili.
Gdy Go nie znaleźli, wrócić się musieli,
     Aż wreszcie po trzech dniach w mieście Go ujrzeli.
Jak się okazało siedział On w świątyni
     Między doktorami w Zakonie biegłymi,
Słuchał ich nauki i pytania wstawiał,
     Czym wszystkich słuchaczy w zadziwienie wprawiał –
Wprost się zdumiewali, z nauki wszak znani,
     Nad mądrością Jego i odpowiedziami.
 

 
 
Gdy ujrzeli Syna między doktorami,
     Zdziwili się Jego nie pojmując czynu.
Matka zaś do niego powiedziała: "Synu!
     Cóżeś nam uczynił? Oto wciąż oboje,
Twój ojciec i ja z nim, z wielkim niepokojem,
     Szukaliśmy Ciebie do obecnej chwili".
Na to On rzekł do nich: „Czyście [moi mili]
     Aż do tego czasu nie pojęli tego,
Że w tym ja być muszę co jest Ojca mego?"
     Oni jednakowoż wcale nie pojęli
Tego wyjaśnienia jakiego udzielił.
     Potem poszedł z nimi, do domu wrócili,
I był im poddany nadal od tej chwili.
     Lecz matka w swym sercu wciąż zachowywała
Wszystkie słowa Syna, które usłyszała...
     On zaś rósł w mądrości (czym podziw w krąg budził),
Rósł w latach i w łasce u Boga i ludzi.
     
 
Mądrość Jezusa w wieku dojrzałym
 
 
Gdy Jezus osiągnął lata dojrzałości,                                     1 Kor. 15:22
     Chcąc wypełnić zamiar Ojcowskiej miłości,
By odkupić ludzkość umarłą w Adamie,
     Z rąk Jana Chrzciciela przyjął chrzest w Jordanie.
Ów chrzest był symbolem poświęcenia Jego
     Na czynienie woli Ojca niebieskiego.
(Jego poświęcenie w chrzcie początek miało,
     Na krzyżu Golgoty zaś się dokonało).                                Jan. 19:30
Gdy wystąpił Jezus z Jordanu ochrzczony,
     Duchem Świętym Bożym został napełniony.
Duch ten, który wówczas na Jezusie spoczął,
     Jako gołębica był widoczny oczom.
Był to znak wyłącznie dla Chrzciciela Jana,                               Jan 1:33
     Że Ten jest Chrystusem – Pomazańcem Pana,

Nie pod miarą Jezus wziął Ducha Świętego –                            Jan 3:34
     Cuda wielkie czynił mocą Ducha tego.                            Dz.Ap. 10:38
Jego poświęcenie, Duchem pomazanie,
     Pomnożyły mądrość Jego niesłychanie.
Gdy począł przemawiać mocą tegoż Ducha,
     W całej Galilei lud Go chętnie słuchał,
Mądrość Jego słowa i siła rozumu
     Niezmiennie uwagę przykuwała tłumów.
Ujmujące wdziękiem były mowy Jego –
     Tak jak On przemawiał nie było drugiego.
Nawet ci świadectwo takie Mu wydali,
     Którym polecono aby Go pojmali.                                         Jan 7:46
Mowa Jego pełna wdzięku i mądrości
     Uczyła miłości i sprawiedliwości,
"Trzciny nadłamanej" nie dołamywała –                                   Mat. 12:20
     Wiary, co od ducha świata wciąż się chwiała,
"Lnu" też dymiącego "knotka" nie gasiła –
     Nie tłumiła wiary co się ledwie tliła,
Wieściła dla wszystkich sąd i zmiłowanie,                               Izaj. 61:1, 2
     Że losu strapionych odmiana nastanie;
Ewangelię ludziom cichym zwiastowała,                                Łuk. 4:16-19
     Rany serc złamanych wciąż opatrywała.
Ogłaszała jeńcom (grzechu) wyzwolenie,
     A więźniom ciemnicy (grobu) otworzenie.
 


 
 
Obwieszczała wielki rok łaski Jehowy,
     W którym On każdego przyjąć jest gotowy,
Kto czci Jego Syna Jednorodzonego
     Na świat ten podległy śmierci posłanego
Ze słowem pociechy – radosnej nowiny,
     Że ci, co Weń wierzą liczą się żywymi!                                Jan 5:24

On to, widząc ludu zgromadzenie duże,                               Mat. 5:1-7:29
     Wygłosił swe słynne kazanie na górze.
 


 
 
Wówczas Jego słowa tchnące pocieszeniem
     Niczym deszcz padały na spragnioną ziemię.
Serca pocieszały, smutek ich koiły
     I siły zwątlone nauką krzepiły.
W słowach swych Pan gromił nauk ludzkich błędy,
     Lecz dla Prawdy wszelkie okazywał względy.
Uczył jak żywotne posiada znaczenie
     Przestrzeganie Prawa bądź jego gwałcenie.
Mówił, że grzesznicy z karą się nie miną,
     Że w ogniu Gehenny – w śmierci wiecznej zginą.
Kto zaś Ojca Jego wolę czynić będzie,
     Królestwo niebieskie z pewnością posiędzie,
Że nie każdy, co Mu powie "Panie, Panie!"
     Do niebieskiego się królestwa dostanie,
Ale ten, co czyni wolę Ojca Jego;
     Że w dniu owym wielu tak powie do Niego:
"Panie, Panie! czyśmy nie prorokowali
     I diabłów w imieniu Twym nie wyganiali?"
Ale On odprawi takich należycie:
     "Precz idźcie wy, którzy nieprawość czynicie!"

Mówił, że kto słowa Jego respektuje,
     Jest mędrcem, co dom swój na skale buduje.
Deszcz gwałtowny, powódź i wiatry wiejące
     Nie przemogą domu, gdyż tkwi na opoce.
Kto zaś Go słucha, lecz z tego, co się dowie,
     Nie czyni nic w życiu, jest jak głupi człowiek,
Co dom swój na piasku wzniósł bez fundamentu.
     Dom ów do pewnego stał tylko momentu;
Spadł deszcz, przyszła powódź, wichry uderzyły
     I w ruinę zaraz dom ten obróciły...
 
Gdy Jezus dokończył swego przemówienia
     Nie posiadał się lud cały ze zdumienia,
Bo nauczał jak ten, który moc posiada;
     Tak im nikt z uczonych w Piśmie nie wykładał.

      
 
Zazdrość wrogów – zachwyt ludu
 
 
Rozliczne dowody Jezusa mądrości                                   Mat. 22:15-46
     Pobudzały wrogów Jego do zazdrości.
Dlatego Go z całej nienawidził duszy
     Klan faryzeuszy i saduceuszy.
Wraz z Herodianami niecnie spiskowali
     I wciąż Go usidlić w mowie się starali.
On zaś cytatami z Pisma wyjętymi
     Nadzwyczaj skutecznie rozprawiał się z nimi.
Wciąż zdyskredytować przed ludem Go chcieli,
     Lecz mądrości Jego sprostać nie umieli.
A gdy On z kolei stawiał im pytanie,
     Nigdy nie umieli odpowiedzieć na nie.
Jak niepyszny przeto każdy odstępował.
     A lud się nad Jego nauką dziwował.
 


* * *
* * *
* * *


 
By dowieść podziwu, jaki w sercach ludzi,                               Łuk. 11:27
     Pan Jezus mądrością nauki swej budził,
Można wspomnieć z tłumu niewiastę wzruszoną,
     Która zawołała: "Szczęśliwe jest łono,
Co Cię nosiło i piersi, które ssałeś!"
     Lecz Pan odpowiedział na tę jej pochwałę:
"Szczęśliwi są raczej ci, którzy słuchają
     Słowa Bożego i w czyn je wprowadzają".
      
 
Większy niż Salomon
 
 
Człowiekiem z mądrości słynnym jak wiadomo
     Był król Izraela imieniem Salomon.                     1Król.3:11,12; 4:29-34
Bóg go tak obdarzył, i z tego powodu
     Przewyższał w mądrości wszystkich ludzi Wschodu.
A tak się rozeszła mądrości tej sława,
     Że z Saby królowa przybyła ciekawa,
Czy wieść jego sławy zgodna jest z faktami.
 

 

Gdy się zapoznała z króla wywodami,
     Ujrzała pałacu jego urządzenie,
Popadła w ogromny zachwyt i zdumienie.
     Lecz mądrość Salomona, bez wątpliwości,
Nikła była wobec Chrystusa mądrości.                                    Mat. 12:42
    Salomon miał ziemską – Chrystus zaś duchową,
O czym nas świętego Pawła uczy słowo:
     "W Nim są, dzięki łasce Boga przeobfitej,
Wszystkie skarby wiedzy i mądrości skryte".                            Kol. 2:3
     Ten sam Paweł mówi wiedziony światłością,
Że On stał się dla nas od Boga mądrością                            1 Kor. 1:30
     I sprawiedliwością, potem poświęceniem,
A na koniec stał się też oswobodzeniem.

To nasz Mistrz jedyny – z nikim nie zrównany –                       Mat. 23:10
     To nasz Nauczyciel przez Boga posłany!                               Jan 3:2
     
 
Jezus świadczy o Sobie
 
 
Podobnie jak Mądrość w Księdze Przypowieści
     O swym pochodzeniu odwiecznym wciąż wieści,
Tak sam Pan zaświadczył własnymi ustami,
     Że On już u Ojca istniał przed wiekami.
Stąd temu świadectwu zaprzeczyć się nie da,
     Że On był Logosem, który przyszedł z nieba.
Był Słowem u Ojca od dziejów zarania,
     Nim Pan Bóg przystąpił do dzieła stwarzania.
Był nadal tym Słowem również jako człowiek,
     Bo wyrażał myśli Boże w każdym słowie.                     Jan 4:25; 12:49
Był On więc Prorokiem tym oczekiwanym,
      Przez Prawo Mojżesza dawno przewidzianym.                 5 Moj.18:18
Co miał Prorok mówić – wszystkie Jego słowa,
     Miał Mu w usta włożyć sam Pan Bóg, Jehowa.

Któż z ludzi żyjących na tym ziemskim globie,
     Śmiałby takie słowa powiedzieć o sobie,
Jakie On do Żydów wyrzekł w pewnej chwili,
     Gdy w Jego przedludzki byt jawnie wątpili?:
"Ja jestem!" – rzekł do nich, już mocno wzburzonych –
     "Pierwej niż Abraham został narodzony".             Jan 8:58
Słysząc Jego słowa kamienie porwali,
     Więc skrył się, by Go nie ukamienowali.

Świadczy także Paweł, uczeń wiarygodny,
     Że Jezus jest wszystkich stworzeń pierworodnym.  Kol. 1:15
Że obrazem Boga jest niewidzialnego,
     Że wszystko stworzone zostało przez Niego:
Rzeczy na niebiosach i rzeczy na ziemi,
     Widzialne i te, co nie są widzialnymi,
Trony, Panowania, Władze i Zwierzchności –
     "Cokolwiek powstało w swojej kolejności,
Przez Niego stwarzane było i dla Niego –
     "Ta jest moc i chwała Logosa Bożego!

Gdy Jan padł jak martwy przed Pana obliczem,                   Obj. 1:17, 18
     Pan na niego swoją położył prawicę,
A gdy do słuchania uczynił go zdatnym,
     Rzekł: "Nie bój się, Jam jest Pierwszy i Ostatni
I żyjący. A [trzy dni] byłem umarły
     [Gdy bramy hadesu za mną się zawarły],
Lecz oto znów żyję na wieki, bez kresu,
     I klucze mam śmierci i grobu [hadesu]".

Gdy Pan o swym przyjściu tak bliskim przestrzega,
     Mówi do Jana: "Jam Alfa i Omega,                                  Obj. 22:13
Pierwszy i Ostatni, Początek i Koniec".

Słowa Pana do Żydów w podobnym brzmią tonie,
     Gdy mówi: "Wy wszyscy jesteście z niskości,
Czyli z tego świata, Ja zaś z wysokości".                                Jan 8:23
     On jest lepszą manną, co z nieba zstąpiła,                       Jan 6:33, 51
On jest chlebem żywym – W Nim życie i siła!
     Kto je ten chleb żywy – to jest ciało Jego,
Z pewnością dostąpi żywota wiecznego.
     On przyszedł na ziemię swoje życie złożyć                    Jan 1:29, 36
Za grzech świata, by świat mógł na nowo ożyć.
     Kto je ciało Jego, ten ma żywot wieczny,                              Jan 6:54
A Jezus go wzbudzi w on dzień ostateczny.
     Kto spożywa ciało i pije krew Jego,
Dostąpi z pewnością żywota wiecznego.
     Wielu z uczniów Jego, słysząc takie słowa,
Mówiło do siebie: "Twarda to jest mowa,
     Któż jej słuchać może?! [Już samo mówienie
O takim jedzeniu sprawia obrzydzenie,
     Wszak to jawna sprzeczność z tym, co jest w Zakonie!]". 3 Moj. 17:14
Słysząc wypowiedzi w tak krytycznym tonie,
     Jezus do szemrzących takie wyrzekł słowa:
"Tak bardzo was wszystkich gorszy moja mowa?
     A gdy zobaczycie Syna Człowieczego
[Do nieba] gdzie pierwej był wstępującego?
     Tylko duch ożywia [czy tego nie wiecie?] –
Ciało nie pomaga nic [to jasne przecież!].
     Słowa moje, które do was powiedziałem,
Duchem są – żywotem [w tym tkwi sedno całe].
     Lecz są niewierzący pośród was niektórzy,
Dlategom powiedział wam i chcę powtórzyć,                              Jan 6:44
     Że nikt z ludzi do mnie przyjść nie będzie w stanie,
Jeśli to od Boga nie będzie mu dane".
     Wtedy wielu Jego uczniów zawróciło
I od tamtej pory z Nim już nie chodziło.

Jezus uczył także, że Bóg w swej miłości                              Jan 3:14-17
     Posłał Syna swego, by za grzech ludzkości
(Co "jadem wężowym" zatruta została
     I w beznadziejności i grzechu niszczała),
Śmierć poniósł – na krzyżu będąc zawieszony,
     By każdy, kto wierzy Weń został zbawiony.
Podobnie jak Mojżesz z rozkazu Bożego                              4 Moj.21:4-9
     Powiesił na drzewcu węża miedzianego,
By ten, co przez węża został ukąszony,
     Spojrzawszy nań z wiarą został uzdrowiony.
Tak to bezgrzesznego "grzechem" Bóg uczynił.                      2 Kor. 5:21
     Abyśmy się stali w Nim sprawiedliwymi.                             Izaj. 53:4,5
Dodał: Andrzej
Popularne artykuły
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 2 z 2
Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan   (ciąg dalszy artykułu)   Twierdzenia Palestyńczyków   Twierdzenia palestyńskiego, że ...dalej
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 1 z 2
    Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan     Wstęp     Nie zdarzyło się nigdy przedtem, aby ...dalej
Gromadzenie sił na Armageddon
"Albowiem przyszedł dzień on gniewu i któż się ostać może" Obj. 6:17     Księgę Objawienia Bóg dał, jak ...dalej
Antychryst. Jego ostateczny koniec
OSTATECZNY KONIEC ANTYCHRYSTA WIDZIANY W 1889 ROKU     Prześledziliśmy historię papiestwa aż do obecnych czasów, do Dnia Pańskiego ...dalej
Wychowanie jezuickie
Wyjątki z traktatu Stanisława Szczepanowskiego pt. "Idea polska wobec prądów kosmopolitycznych". Lwów, Towarzystwo Wydawnicze 1901, ...dalej
ANARCHIA - Symboliczny ogień, którym kończy się stary świat
"A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ...dalej
Izrael (2)
OD ABRAHAMA DO CHRYSTUSA   W poniższym rozdziale podano skrótowy przegląd wydarzeń w historii Izraela, od czasu ...dalej
Plagi egipskie (06) - Dziewiąta i dziesiąta
DZIEWIĄTA PLAGA EGIPSKA – CIEMNOŚCI 2 Mojżeszowa 10:20-29     "Rzekł więc Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę swoją ku ...dalej
Apokalipsa (rozdział 17)
Opinia T.Ch. Russella na temat siedemnastego rozdziału   "Brat Russell mówił, że ... tego rozdziału nie można ...dalej
Izrael. Czy Żydzi są nadal narodem wybranym? (1)
"Tylko was poznałem [w sensie wybrania] ze wszystkich rodzajów ziemi". (Amos 3:2) Dla wielu powyższe oświadczenie Pisma ...dalej
Archiwum
Etykiety
Trzy Biada Copyright © 2011 Artykuły   Articles   Wprowadzenie   Warto zobaczyć   Kontakt
projekt graficzny cefau wykonanie eball