TrzyBiada.pl
8
MAR
0
209
Lubię to
Etykieta: xx
 
WSTĘP
 
 
Ofiara za grzech jest podstawową nauką Pisma Świętego. Mówi ona o grzechu pierwszych rodziców i o konieczności pojednania z Bogiem, jako warunku przywrócenia ludziom utraconego szczęścia i życia wiecznego. Niezwykła harmonia świadectw pisarzy Starego i Nowego Testamentu wskazuje na ofiarniczą śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa jako podstawę błogosławieństw, które spłyną na świat w Jego chwalebnym Królestwie.
 
Boska miłość przygotowała ofiarę za grzech w osobie jednorodzonego Syna – Jezusa Chrystusa. Przy Jordanie, największy prorok Starego Testamentu, Jan Chrzciciel, wskazując na Jezusa, ogłosił ludziom zbawienie: "Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata".
 
Wszystkie ofiary Prawa, wszystka krew skrapiająca ołtarze żydowskie wskazywała na przyszłą wielką ofiarę Tego, który zgodził się za nas umrzeć. Historia ksiąg Mojżeszowych poucza, że ludzkość w stanie pierwotnej doskonałości została doświadczona w jednym przedstawicielu – Adamie, który upadł, a obecne niedoskonałości, choroby i śmierć są tego upadku następstwem. Bóg nie opuścił człowieka, lecz wybawi go przez Odkupiciela urodzonego z niewiasty, którego śmierć jest ofiarą za grzech. Jego sprawiedliwość, jako przykrycie naszych grzechów, ukazana była przez różnorakie symbole. Wskazywało na nią odzienie ze skór dla Adama i Ewy, fakt przyjęcia ofiary Abla, ofiarowanie Izaaka, śmierć różnych ofiar, za pośrednictwem których patriarchowie mieli przystęp do Boga, a także inne ofiary ustanowione pod zakonem i składane w ciągu całego wieku żydowskiego.
 
Sposób i czas złożenia ofiary za grzech zostały ściśle określone przez proroctwa oraz zarządzenia Przymierza Prawa. W oznaczonej godzinie, dniu i miesiącu, gdy Żydzi zabijali figuralne baranki, rzeczywisty Baranek, Syn Boży, skonał na krzyżu.
 
"Dla wystawionej radości" – posłuszeństwa woli Bożej i odkupienia umierającego rodzaju ludzkiego, Pan poniżył się aż do hańby śmierci krzyżowej.
 
Owocem tej ofiarniczej śmierci jest:
 
 
– wielkie wywyższenie Chrystusa, Głowy
– nieśmiertelna, boska natura jego Ciała, Kościoła
– życie wieczne dla wszystkich ludzi
 

RÓWNOWAŻNA CENA

 
Greckie wyrażenie lutron anti (równoważna cena) użyte zostało w wypowiedzi naszego Pana do uczni, spierających się o zaszczyty w Królestwie Bożym. Pan wyjaśnił, że Bóg jest tym, który rozdzieli miejsca w Królestwie, natomiast ich obecną powinnością jest wierne naśladowanie go w służbie dla drugich.
 
Przy tej sposobności, Pan wypowiedział bardzo ważną prawdę, że głównym celem jego przyjścia na świat, było złożenie życia, jako równoważnej ceny (lutron anti) za ludzkość. Słowa naszego Pana zostały identycznie zapisane przez dwóch ewangelistów: Mateusza (20:28) i Marka (10:45). Ten sam zwrot, wyrażony w innym porządku – antilutron – znajduje się w pierwszym liście do Tymoteusza (2:5,6) pod określeniem "okup".
 
Nasz Pan był doskonałym człowiekiem, odpowiednikiem doskonałego Adama, i dlatego mógł złożyć równoważną cenę za niego, a w nim za cały rodzaj ludzki. Mówią o tym określenia Nowego Testamentu, że nasz Pan umarł "za wielu", lub "za wszystkich". Trzeba mieć też na uwadze, że chociaż Ewa zgrzeszyła pierwsza, to jednak główna wina zaciążyła na Adamie, gdyż on był głową tej pary małżeńskiej, która łącznie otrzymała nazwę "człowiek" (1 Moj. 5:2; 1 Tym. 2:11-15).
 
Strona 11
 
 
 
 
 
 
Strona 12
 
CIERPIĄCY ODKUPICIEL 

 
 
RÓWNOWAŻNA CENA – ANTILUTRON
 
 
"Teraz widzimy, że nasz Pan Jezus opuścił niebiańską chwałę, aby mógł dokonać dzieła odkupienia Adama i jego rodu. Widzimy, że Jego zmiana natury, z ducha na istotę ludzką, miała na widoku umożliwienie mu stania się Ceną Okupu – doskonałego człowieka za doskonałego człowieka – Antilutron – odpowiadającą ceną. Teraz widzimy, że Jezus oddał samego siebie, by stać się ceną okupu za wszystkich, gdy poświęcił się w Jordanie w wieku trzydziestu lat. On ustawicznie trwał w dawaniu ceny okupu, czyli składaniu swego życia, aby we właściwym czasie stanowiło ono cenę okupu za Adama i jego rasę. Pan Jezus dokończył tego dzieła składania swego życia, wyrzekania się go, ofiarowywania, pozwalania by zostało Mu ono odebrane, gdy na krzyżu zawołał: 'Wykonało się!' Nic więcej nie mogło być złożone ponad to, co zostało tam złożone – Okup, odpowiednia cena za ojca Adama. Lecz okup nie został tam zapłacony jako cena regulująca rachunek Adama, gdyż Adam i cała grzeszna rasa byłaby wtedy i tam przekazana Jezusowi. Cena ta została jedynie złożona w ręce Boskiej Sprawiedliwości jako depozyt na koncie Tego, który umarł, aby mógł On ją później zastosować zgodnie z planem Bożym". E-II
 
"Widząc to, możemy radować się, że dobre zamiary Niebiańskiego Ojca względem naszego okupu i restytucji oraz zupełnego pojednania się z Nim, zostały obficie zaplanowane..." E-427
 
 
Strona 13
 
 
 
Strona 14
 
 
* * *
* * *
 
* * *
 
Powyższe zestawienia ukazują prawdę, że "Odzieniem skórzanym" jest Człowiek Chrystus Jezus – Baranek Wielkanocny, który z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował. Jego zasługa przykrywa (gładzi) grzech wszystkich ludzi, nie wyłączając Adama i Ewy.
 
 
Strona 15
 
 
* * *
 
* * *
 
"Wydaje się, że było to konieczne aby nasz Pan, nie tylko w taki właśnie sposób ofiarował się, zużył swoje żywotne siły, został dotknięty doświadczeniami naszego procesu umierania, ale też później, już na krzyżu, zmuszony był choć przez chwilę doświadczyć położenia grzesznika całkowitej separacji od Niebiańskiego Ojca, wycofanie wszelkiego nadprzyrodzonego wsparcia, w czasie gdy zawołał: 'Boże mój! Boże mój! czemu mnie opuściłeś?' Jako zastępca grzesznika musiał On ponieść karę grzesznika we wszystkich jej szczegółach i nie wcześniej Jego ofiarnicza misja dobiegła końca, aż to wszystko wykonało się". E-127

Kolejne zestawienie ukazuje podobieństwo uczucia osamotnienia, jakiego doświadczył nasz Pan, do doświadczeń Adama i jego potomstwa.
 

Strona 16

BARANEK NASZ WIELKANOCNY

* * *

Strona 17

* * *

* * *

Strona 18

* * *

* * *

Strona 19

* * *

 

Golgoto! Golgoto! Golgoto!
W tej ciszy przebywam wciąż rad,
W tej ciszy daleki jest świat.
Ty koisz mój ból, usuwasz mój strach,
Gdy widzę Cię Zbawco przez łzy!
To nie gwoździe Cię przybiły, lecz mój grzech;
To nie ludzie Cię skrzywdzili, lecz mój grzech;
To nie gwoździe Cię trzymały, lecz mój grzech!
Choć tak dawno to się stało, widziałeś mnie!

 

 


Strona 20

 

ŚMIERĆ UMIŁOWANEGO SYNA BOŻEGO

UKAZANA W IZAAKU – SYNU ABRAHAMA

Strona 21

* * *

* * *

* * *

Strona 22

 
JEZUS CHRYSTUS UKRZYŻOWANY
 
 
Bóg przewidział ofiarę za grzech pierwszych rodziców ludzkości. Ukazał to w nakryciu, które im sporządził na miejsce ich niewystarczających ubrań, jakie sobie uczynili dla zakrycia nagości (grzech).
 
Nakrycie, które Bóg przygotował było skórzane, co kryje obrazową wskazówkę na śmierć Odkupiciela człowieka. Ona jedynie może być zadośćuczynieniem przed obliczem Bożym.
 
Wąż (Szatan) był inicjatorem grzechu.
 
Przy końcu czterdziestoletniej podróży po puszczy, Bóg wskazał na Zbawiciela z grzechu Adamowego. Był on ukazany w wężu miedzianym zawieszonym na drzewcu. Kto z pokąsanych przez jadowite węże spojrzał z wiarą na miedzianego węża – został uzdrowiony. Bóg był inicjatorem uczynienia tego węża i podwyższenia go od ziemi.
 
Są to piękne obrazy na dobroć Bożą okazaną w jego Planie. Plan ten przewidział Odkupiciela Jezusa Chrystusa, który cierpieniem i śmiercią krzyżową odkupił ludzkość pokąsaną grzechem.
 
Zauważamy, że w poleceniu Bożym w sprawie węża (wiersz 8) użyte jest słowo saraf, tłumaczone jako "jadowity", "płonący". Natomiast w sprawozdaniu o wykonaniu Boskiego polecenia przez Mojżesza (wiersz 9) użyte są słowa nechasz nechoszet, co znaczy "wąż miedziany" (4 Moj. 21:8, 9). Wyrażenia te nie są przypadkowe – zawierają w sobie ukrytą tajemnicę.
 
W poniższych zestawieniach użyte zostały wyrażenia z Nowego Testamentu w języku hebrajskim prof. Delitzsch'a. Hebrajskie słowa Jeszua oraz Jehoszua są odpowiednikami słowa Jezus.
 
 
 
Strona 23
 
 
* * *
 
 
* * *
 
* * *
 
* * *
Strona 24
 
 
* * *
 
* * *
* * *
Strona 25
 
 
 
 
Strona 26
 
* * *
 
* * *

 
"Przez objaśnienie naszego Pana [Jan. 3:14,15] poznajemy, jak wielkiej prawdy naucza ta figura; mianowicie, że Bóg nie zapewnił ludziom żadnego innego sposobu zdobycia życia wiecznego, jak tylko przez przyjęcie Chrystusa – tak, nawet więcej niż to, bo przez przyjęcie Chrystusa ukrzyżowanego. (...) Co więcej, lekcja ta poucza, że nie tylko było konieczne, aby Chrystus umarł za nasze grzechy, lecz także, że żaden nie może być ocalony przez Jego śmierć, jak tylko przez patrzenie na Niego, wykazywanie wiary w zasługę jego wielkiej ofiary pojednania. (...) Patrząc na Niego ze stanowiska wiary i przyjmując jego Słowo, słyszymy jego błogosławione przesłanie, które pociesza nasze serca i pobudza do radości. Zapewnia On nas przez proroków, że przychodzi godzina, kiedy wszystkie niewidzące oczy zostaną otwarte a wszystkie głuche uszy odetkane. Zapewnia, że każde oko go ujrzy, wliczając w to tych, którzy go przebili". R-4047
 
 
Strona 27
 
 
* * *
* * *
 
* * *
Strona 28
 
 
* * *
* * *
 
Strona 29

 
 
LECZNICZE DRZEWO
 
 
Podróżowanie narodu żydowskiego po puszczy obfituje w obrazy ważnych zarysów Planu Bożego. Po zniszczeniu wojsk Faraona miało miejsce uzdrowienie wód w Mara.
 
To obrazowe wydarzenie jest tematem poniższych zestawień.
 
Oto uwagi w Komentarzu do 2 Moj. 15:23-25:

Wody Mary ............. Figuruje nadzieję wiecznego żywota pod Prawem Przymierza
 
Były gorzkie ........... Figuralnie zakażone grzechem. Lud Boży zaraz po opuszczeniu egipskich warunków [świata] zaczyna doznawać gorzkich doświadczeń
 
Stały się słodkie .. Wyobraża warunki w Wieku Tysiąclecia. Chrystus zdolny jest sprawić, że nasze gorzkie doświadczenia staną się słodkie 
 
 
* * *
* * *
Strona 30
 
* * *
* * *
 
"'Kaźń pokoju naszego jest na nim, a sinością jego [my, jako grzesznicy]' jesteśmy uzdrowieni. Nie zapominajmy, że nasze uzdrowienie, czyli nasze usprawiedliwienie, poprzedziło nasze przyjęcie za członków ciała Chrystusowego – członków Nowego Stworzenia i że nasze przyjęcie na wyższy poziom, poziom synów i współdziedziców, uczynione jest pod specjalnym warunkiem, że 'z nim cierpimy'. Albo jak jeszcze inaczej powiedziano, że dopełniamy 'w tym czego niedostaje ucisków Chrystusowych' (Izaj. 53:4,5; Rzym. 8:17; Kol. 1:24). F-632
 
 
Strona 31
 
 
 
KAMIEŃ GŁÓWNY – SZCZYTOWY
 
 
Kamieniem Głównym, na którym buduje się Kościół Chrystusowy jest Jezus Chrystus (Mat. 16:16-18; 1 Kor. 5:11). Dalsze żywe kamienie budują się w dom duchowy na Jezusie Chrystusie (1 Piot. 2:5-8).
 
Jezus przyszedł do swoich, ale Go swoi nie przyjęli. Dla przywódców religijnych, budujących kościeInictwo, Jezus Chrystus był bezużyteczny, dlatego Go odrzucili; dla tych natomiast, którzy Go ocenili, stał się Głównym Kamieniem – Opoką, na której mogą budować z przekonaniem, że nie zawiodą się w swoich nadziejach. Według proroczego orzeczenia, Jezus stał się Głową węgielną (Psa. 118:22). W proroctwie Zachariasza (4:7), Pan przedstawiony jest jako Kamień Główny, lub Kamień Szczytowy (hebr. haeben haroszah). Określenie "Kamień Szczytowy" odnosi nas do wierzchniego kamienia Wielkiej Piramidy, stanowiącego jej piramidalny wzorzec (Kol. 3:1-3; C-329).

Z proroczych tekstów mówiących o tej prawdzie wyodrębniono odpowiednie fragmenty i wraz z ich wartościami liczbowymi ujęto w poniższych zestawieniach.
 
 
 
Strona 32
 
* * *
* * *
* * *
 
Strona 33


* * *
* * *
 
 
 
WZGARDZONY KAMIEŃ
 
 
"Do swej własności [własnego narodu] przyszedł, ale swoi go nie przyjęli" (Jan 1:11). Naród żydowski, przez swych przedstawicieli, władców, zamiast przyjąć, odrzucił Go i w ten sposób przez pewien czas identyfikował się z przeciwnikiem Bożym. F-461
 
"Najbardziej podłe, nikczemne samolubstwo, pycha i zarozumiałość doprowadziły do hańby i śmierci najpiękniejszy kwiat cnoty, jaki kiedykolwiek kwitł na ziemi, a nikczemne ręce i nieludzkie serca zrealizowały swe ciemne plany zawiści i nienawiści, czerpiąc chorobliwą przyjemność z widoku umierającego w agonii Syna Bożego, podczas gdy On, jak owca przed tymi, którzy ją strzygą, oniemiał, nie otworzył ust w samoobronie, ale w cichości poddał się strasznemu doświadczeniu cierpienia i śmierci za świat grzeszników, z których nikt nie mógł wtedy docenić i zrozumieć jego motywów lub dzieła.
W pojmaniu, oskarżeniu i ukrzyżowaniu Chrystusa pojawiają się trzy klasy przestępców:
 
Najpierw ci, którzy powodowani zazdrością wydali Go na śmierć. Byli to pyszni, wyniośli i zadufani w sobie hipokryci, którzy wprawdzie odczuwali swoją niższość i wiedzieli, że nie nadają się na wodzów i wybawców narodu, to jednak tak usilnie pożądali zaszczytów i chwały od ludzi, oraz korzyści swego stanowiska, że nie mogli znieść widoku rywala o wyższych talentach i kompetencji. Wszyscy ci możni narodu izraelskiego, władcy i religijni nauczyciele, najbardziej wykształceni mężowie tego narodu, znawcy prawa Bożego i tłumacze proroctw – niegodziwie weszli razem w zmowę przeciwko Bogu i przeciwko Pomazańcowi. Podczas swych narad uznali wyższość ofiary swej nienawiści i ujawnili swoje rzeczywiste intencje – zawiść o Jego rosnącą sławę i wpływ między ludźmi, co szybko mogło sprawić, że lud zechce się ich pozbyć.
 
Po drugie, byli tam płaszczący się najemni służalcy, zbyt podle egoistyczni aby odepchnąć łapówkę lub docenić zasadę. Ci są zawsze gotowi poświęcić zasadę za odrobinę doczesnej korzyści lub wynagrodzenia. Do tej klasy należał Judasz, który sprzedał Pana za trzydzieści srebrników, a także cały ten rozwścieczony tłum, który podburzony przez kapłanów wołał: 'Precz z nim! Ukrzyżuj go! Nie mamy króla, tylko cesarza! Krew jego na nas i na nasze dzieci!' Judasz kochał pieniądze, a że lud kochał się w aprobacie kapłanów i władców, chciał on znaleźć się po stronie ludu. Jakże podła łapówka, jakże nikczemna zbrodnia!
 
Po trzecie, byli tam ci, z zimną krwią, okrutni słudzy państwa rzymskiego, którzy zakładając, że nie ponoszą żadnej odpowiedzialności w tej sprawie, nie dbali ani o honor sprawiedliwości ani o dochodzenie słuszności.
 
Patrząc na te różne przejawy niegodziwości ze strony tych, którzy ukrzyżowali Pana, w smutnym komentarzu do ludzkiego zepsucia zauważamy, że te same elementy istniały na świecie i niestety istnieją nadal. Szczególnymi ofiarami ich nienawiści byli i nadal są pokorni tej ziemi, którzy wzięli swój krzyż, aby iść śladami ukrzyżowanego – Ciało Chrystusa, które dopełnia miarę Jego cierpień (Kol. 1:24)". R-1963
 
 
* * *
* * *
 
Strona 35
 
* * *
 
 
 
PRAWO I ODKUPICIEL W KSIĘDZE RUTY
 
 
Ośrodkiem nauk Prawa, jego typów i świadectw, jest Boski zamiar pojednania człowieka z Bogiem.
 
W Księdze Rut znajduje się jedyny w całej Biblii opis praktycznego zastosowania prawa Lewiratu (5 Moj. 25:5).
 
W tym konkretnym zastosowaniu Boskiego przepisu Prawa, można zauważyć typowe postacie i zarządzenia wskazujące na ważne zarysy planu Bożego.
Historia Rut, a szczególnie okoliczności połączenia jej z Boazem, są obrazem na odkupienie klasy Kościoła spod przekleństwa Adamowego i przekleństwa Prawa, a także wyniesienie jej do boskiej natury.
 
Oto typowe postacie, bezpośrednio objęte Boskim przepisem:
 
 
Elimelech z synami ........... Adam i jego rodzaj
 
Noemi .................................... Ewa
 
Powinowaty ..................... Prawo Mojżeszowe

Rola ................................. Świat
 
Boaz ................................ Chrystus
 
Rut ................................... Kościół
 
 
Powinowaty gotów był kupić rolę, ale ze względu na powiązanie transakcji z Rut, zrezygnował z kupna. Gdy najbliższy powinowaty odstąpił przywilej Boazowi, ten nabył prawnie majętność po zmarłych mężach, a ponadto stał się mężem Rut.
Podobnie Prawo, dane Izraelowi, zawierało obietnicę życia wiecznego dla tego, kto wypełni jego wymagania, ale nie obiecywał nikomu wyniesienia do boskiej natury.
Patrząc z tego punktu, widzimy naszego Pana, który odkupił Adama i jego potomstwo spod wyroku śmierci, rzucił światło na życie wieczne dla wszystkich ludzi, a także nieśmiertelność dla klasy Kościoła (Rut) – 2 Tym. 1:10.
 
 
Strona 36
 
 
"Co bowiem było niemożliwe dla Prawa,
w czym było ono słabe z powodu ciała, Bóg,
posławszy swego Syna w podobieństwie grzesznego ciała
i z powodu grzechu, potępił grzech w ciele".
Rzym. 8:3
 

Oceniając tę główną myśl, coraz więcej poważamy naszego Boga, jako Autora tak cudownego Planu Zbawienia. Czcimy też co¬raz więcej Mistrza, jako Wodza naszej wiary, który w przyszłości, będzie jej Dokończycielem (Hebr. 12:2).
 
 
* * *
 
 
Boaz i Ruta, przeszłości postacie, 
Które najmilsi z Świętej Księgi znacie, 
Gdzie Bóg ukazując łaskę wybawienia, 
Objawił przez nie swoje zamierzenia. 
 
Boaz i Ruta są pięknym obrazem;
To Pan i Oblubienica połączeni razem.
Ruta z ziemi – ubóstwo jej stanem,
Boaz dziedzic – dóbr niebieskich Panem.
 
Jeśli jest w tobie podobieństwo Ruty,
Bądź wierny swemu Panu, aż póki
Boaz nie wezwie miłym głosem ciebie:
Ruto! miejsce twoje w niebie!
 
 
Strona 37
 
 
Strona 38
 
* * *
* * *
 
 
Strona 39
 
 
 
UKRYTA MANNA
 
Objawienie 2:17
 
 
"Z Boskiego polecenia nieco manny padającej z nieba zostało umieszczone w złotym wiadrze i wraz z tablicami Prawa ukryte pod złotą ubłagalnią w arce przymierza. Jest to figuralna ilustracja nieśmiertelności, którą Pan przygotował dla Kościoła pierworodnych i posłał mu taką wiadomość: 'Temu, kto zwycięży, dam jeść z manny ukrytej' (Obj. 2:17). Ta nie psująca się manna, ukryta w złotym wiadrze, przedstawia łaskę Bożą okazaną Kościołowi pierworodnych. Uczy to nas tego, co gdzie indziej w Piśmie Świętym jest wyraźnie powiedziane, że 'małe stadko' cieszyć się będzie życiem nie podlegającym skażeniu, nieśmiertelnością". R-4012
 
 
* * *
 
 
 
ZA ŻYCIE ŚWIATA
 
 
"To jest chleb, który Pan dał wam do jedzenia" (2 Moj. 16:15). Zbierając ziarna manny spadające z nieba, mieląc je, robiąc z tego chleb itd., mogli Izraelici ustawicznie przypominać sobie o Boskiej opatrznościowej pieczy nad nimi. Dla duchowych Izraelitów znajduje się pewna lekcja w łączności z ową manną. Nazywana jest ona w Biblii "chlebem anielskim", "chlebem mocarzy" oraz "chlebem z nieba" (Psa.78:25). Był to pokarm dostarczony za sprawą Boskiej opatrzności. Pan nasz Jezus powiedział, że był On pozafigurą owego chleba – że ów chleb przedstawiał życiodajne przymioty, jakie On po¬siadał i ofiarował za nas, aby umierający rodzaj ludzki mógł korzystać z Jego śmierci i otrzymać prawo do wiecznego życia. R- 4011
 
 
Strona 40
 
* * *
* * *
* * *
 
 
"Dziękujemy Bogu, że jego Słowo naucza o wieku przyszłym, w którym Mesjasz będzie błogosławił drogocennymi sposobnościami tych, którzy w obecnym czasie nie mają słuchającego ucha ani przychylnego serca. Dziękujemy Bogu za obietnice Jego Słowa, że w nadchodzącym wieku Tysiąclecia oczy ślepych i uszy głuchych będą otworzone. Wypełni się wtedy Pismo, że Jezus jest prawdziwym Światłem, które musi ostatecznie oświecić każdego przychodzącego na świat (Jan 1:9)". R- 5279
 
 
Strona 41
 
* * *
* * *
* * *
 
Strona 42
 
 
UDERZONA SKAŁA ŹRÓDŁEM ŻYCIA
 
2 Mojżeszowa 17
 

"W dwa miesiące po wybawieniu w Paschę, Izraelici doszli do Góry Synaj. Lecz po drodze mieli dwie wartościowe lekcje odnośnie Boskiej łaski i potęgi. Gdy dotarli do doliny Refidim, czuli się spragnieni, lecz żadnej wody nie znaleźli. Mojżesz w imieniu Pańskim uderzył skałę laską, z której wytrysnęła woda obficie orzeźwiając Izraelitów, zarówno wtedy, jak i potem, jako strumień podążający za nimi przez dużą część ich dalszej podróży.
 
Święty Paweł pod natchnieniem wskazuje nam, że owa skała przedstawia Chrystusa, a uderzenie skały wyobrażało jego haniebną śmierć, jednak tylko w ten sposób woda życia jest dostarczana tym, którzy pragną być ludem Bożym. Tak jak wody ze skały podążały za Izraelitami, podobnie strumień łaski Bożej, poprzez ofiarę Chrystusa, orzeźwia uczniów Chrystusa podczas ich wędrówki przez pustynię [tego świata]". R-5285
 
 
 
Strona 43
 
 
 
NASZA UCIECZKA
 
Jozuego 20
 
 
"Miasta ucieczki wyznaczone były w Izraelu dla ochrony przed doraźnym charakterem kary wymierzonej człowiekowi, który przypadkowo pozbawił kogoś życia. Nie były one jednak ochroną dla rozmyślnego mordercy. Wyznaczono sześć takich miast, rozmieszczając je w kraju centralnie.
 
Zabójca mógł uciec do któregokolwiek z tych miast i tam znaleźć ochronę, aż do czasu, gdy sprawa jego zostanie prawnie rozstrzygnięta. Miasta te nie zapewniały schronienia dla rozmyślnego mordercy, bowiem odpowiednie władze, po uczciwym procesie, wymierzały mu za jego zbrodnię sprawiedliwą karę, a była nią kara śmierci (5 Moj.19:11-13; 4 Moj. 35:30,40). Jeżeli zabójstwo okazało się czymś przypadkowym, zabójca musiał nadal pozostawać w mieście ucieczki aż do śmierci urzędującego w tym czasie najwyższego kapłana. To ograniczenie jego wolności było karą za jego nieostrożność, a tym samym dodatkową ochroną dla życia ludzkiego.
 
Ten aspekt typowego Prawa Mojżeszowego dobitnie zapowiadał schronienie, które grzesznik może znaleźć w Chrystusie. Jest On naszą tarczą i kryjówką przed karą za wszelki grzech, z wyjątkiem grzechu, który jest dobrowolny. Nie jest jednak schronieniem dla upartych, zatwardziałych grzeszników.
Inaczej jest z każdym, kto wprawdzie urodził się w grzechu i kształtował w nieprawości, jest więc grzesznikiem przez sam fakt narodzin, czyli dziedzicznie, ale szczerze pragnie uciec od grzechu i jego sprawiedliwych konsekwencji oraz szuka w Nim schronienia przez wiarę – dla takiego istnieje ochrona. Wszyscy jesteśmy skazani na śmierć; sprawiedliwość jest mścicielem; i tylko ci w Chrystusie są chronieni.
 
Zauważmy jednak, że grzesznik musi pozostawać pod ochroną tego miasta ucieczki tak długo jak żyje najwyższy kapłan – to znaczy, dokąd Chrystus pozostaje na swoim urzędzie kapłańskim. Urząd ten będzie istniał do czasu, gdy Pan, przy końcu swego tysiącletniego panowania jako Król i Kapłan, przedstawi Ojcu jako doskonałych, wszystkich ludzi odkupionych i trwających w Nim pod warunkami Nowego Przymierza. Wtedy, uczynieni rzeczywiście doskonałymi przez wielkiego Odkupiciela i Lekarza, będą oni mogli trwać, nie w przypisanej sprawiedliwości drugiego, ale w swej własnej chwalebnej doskonałości, nigdy jednak nie zapominając o wielkiej ofierze pojednania i cierpliwym dziele restytucji, które umożliwiło tak chwalebne jego ukoronowanie.
Na podobieństwo owych miast ucieczki, Chrystus jest łatwo dostępny dla wszystkich, którzy pilnie Go szukają i którzy nie znajdują się w opozycji do sprawiedliwości ani do jego słusznych i sprawiedliwych ćwiczeń". R-4079
 
 
Strona 44
 
* * *
* * *
 
Strona 45
 
* * *
 
Dodał: Andrzej
Popularne artykuły
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 2 z 2
Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan   (ciąg dalszy artykułu)   Twierdzenia Palestyńczyków   Twierdzenia palestyńskiego, że ...dalej
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 1 z 2
    Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan     Wstęp     Nie zdarzyło się nigdy przedtem, aby ...dalej
Gromadzenie sił na Armageddon
"Albowiem przyszedł dzień on gniewu i któż się ostać może" Obj. 6:17     Księgę Objawienia Bóg dał, jak ...dalej
Antychryst. Jego ostateczny koniec
OSTATECZNY KONIEC ANTYCHRYSTA WIDZIANY W 1889 ROKU     Prześledziliśmy historię papiestwa aż do obecnych czasów, do Dnia Pańskiego ...dalej
Wychowanie jezuickie
Wyjątki z traktatu Stanisława Szczepanowskiego pt. "Idea polska wobec prądów kosmopolitycznych". Lwów, Towarzystwo Wydawnicze 1901, ...dalej
ANARCHIA - Symboliczny ogień, którym kończy się stary świat
"A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ...dalej
Izrael (2)
OD ABRAHAMA DO CHRYSTUSA   W poniższym rozdziale podano skrótowy przegląd wydarzeń w historii Izraela, od czasu ...dalej
Plagi egipskie (06) - Dziewiąta i dziesiąta
DZIEWIĄTA PLAGA EGIPSKA – CIEMNOŚCI 2 Mojżeszowa 10:20-29     "Rzekł więc Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę swoją ku ...dalej
Chronologia Biblijna (12) Część III - Liczbowanie Biblijne
Książka "Chronologia Biblijna", wydana w kwietniu 1974 roku, składa się z trzech części, zatytułowanych: (1) ...dalej
Apokalipsa (rozdział 17)
Opinia T.Ch. Russella na temat siedemnastego rozdziału   "Brat Russell mówił, że ... tego rozdziału nie można ...dalej
Archiwum
Etykiety
Trzy Biada Copyright © 2011 Artykuły   Articles   Wprowadzenie   Warto zobaczyć   Kontakt
projekt graficzny cefau wykonanie eball