TrzyBiada.pl
20
GRU
0
354
Lubię to
Etykieta: xx
Z kazań pastora C.T. Russella; SM-491. Ilustracje i zestawienia liczbowe dodane.
 

"POCZĄTEK STWORZENIA BOŻEGO"

 
"Na początku było Słowo [Logos] a Słowo [Logos] było u Boga, a Bogiem było ono Słowo [Logos]. To było na początku u Boga. Wszystkie rzeczy przez nie się stały, a bez niego nic się nie stało, co się stało" (Jan 1:1-3).

Jeśli chodzi o istoty inteligentne, Logos był pierwszym twórczym aktem Boga Jahwe. Na długo zanim człowiek został stworzony, lub nasza ziemia została wyprowadzona ze stanu chaosu, na długo przed stworzeniem aniołów i cherubinów, Boska moc zrodziła na duchowym poziomie Syna – Pierworodnego Jahwe – na swoje własne wyobrażenie.

Ów Chwalebny określony jest w naszym tekście jako Logos, Słowo, Przesłanie, Wyrażenie Boga. W Starym Testamencie jest On symbolicznie określany jako "Mądrość" (Przyp. Sal. 8:22-30): "Jahwe stworzył mnie jako pierwociny swojego stworzenia, na początku swych dzieł, z dawna … Ja byłam przy Nim mistrzynią, rozkoszą Jego dzień po dniu, cały czas igrając przed Nim".

Ów Potężny, uosobiony jako Mądrość, został obwieszczony przez świętego Pawła, jako "Pierworodny wszelkiego stworzenia" (Kol. 1:15-18). Psalmista podobnie odnosi się do Niego jako do "Pierworodnego [Jahwe], największego wśród królów ziemi" (Psa. 89:28). W ten sposób Pan Jezus odnosi się do samego siebie jako tego, który miał przedludzką egzystencję, mówiąc: "Pierwej niż Abraham był, Ja jestem" (Jan 8:14,23,52,58). Uwielbiony Chrystus, po tym gdy wstąpił do nieba, ogłosił w apokaliptycznej wizji tę samą wielką prawdę, że jest "Początkiem stworzenia Bożego" (Obj. 3:14). I znowu oznajmił: "Ja jestem Pierwszy i Ostatni" (Obj. 1:17; 2:8).

Wszystkie te pisma w pełni potwierdzają oświadczenie naszego tekstu, że Ten, który później stał się Odkupicielem świata, istniał na długo przedtem, był pierwszym Synem Boga. Zajął pierwsze miejsce, nie tylko z racji wysokiego stanowiska, ale także w honorze, godności i pozycji ponad wszystkich innych synów Bożych, z których żaden nie był jak On sam – bezpośrednim stworzeniem Jahwe. "Wszystko przez nie [Słowo, Logos] powstało, a bez niego nic nie powstało, co powstało" [Jan 1:3]. Nie był Stwórcą w głównym znaczeniu tego słowa, ale w sensie wtórnym. Był aktywnym przedstawicielem Jahwe w całym Jego późniejszym dziele twórczym. W ten sposób był On nie tylko Pierworodnym całego stworzenia, ale, indywidualnie, był On także ostatnim stworzeniem Jahwe. Z tm zgadzają się słowa świętego Pawła: "Dla nas istnieje tylko jeden Bóg Ojciec, z którego pochodzi wszystko … i jeden Pan, Jezus Chrystus [Syn], przez którego wszystko istnieje" [1 Kor. 8:6].

Z pewnością wielu nie zdołało ocenić nie tylko boskiej osobowości Jahwe, ale także wielkości Tego, który jest nazwany "Synem Bożym".
 
 
W CIEMNYCH WIEKACH

 
Był czas, kiedy lud Boży nie posiadał Biblii w ich własnym języku, kiedy umiejętność czytania jej była bardzo ograniczona, i kiedy nikt nie posiadał tak wspaniałych Biblii (z odnośnikami i konkordancjami), jakie są dzisiaj powszechne.
 



 
 
Nie powinno więc nas dziwić, że w czasie tak odległym od nas mylące błędy wkradły się do tradycyjnej wiary Kościoła. Żydzi spornie twierdzili, że Jezus z Nazaretu był oszustem i że Jego potężne dzieła zostały dokonane pod wpływem upadłego anioła, Belzebuba. Czy mamy się dziwić temu, że w gorączce dyskusji niektórzy z naśladowców Jezusa, w swych wysiłkach przeciwstawienia się teorii, która czyniła Mesjasza zwykłym grzesznym człowiekiem, wysuwali przesadne twierdzenia na Jego temat?

Nie dziwi nas zatem, że na początku trzeciego wieku w imię Chrystusa i Jego apostołów wysuwano roszczenia, do których ani On ani oni, nigdy nikogo nie upoważnili. Apostołowie oświadczyli, że jest "Synem Bożym z mocą" i że jest "święty, niewinny, nieskalany i odłączony od grzeszników" (Hebr. 7:26). Sam Mistrz oświadczył: "Ojciec większy jest ode mnie". "U Boga wszystko jest możliwe"; "On mnie posłał"; "Zstąpiłem z nieba, nie aby wypełniać wolę swoją, lecz wolę tego, który mnie posłał"; "Pragnę czynić wolę twoją, Boże mój, a zakon twój jest we wnętrzu moim" (Jan 14:28, 6:38, Psa. 40:8,9).

To prawda, że On także oświadczył: "Ja i Ojciec jedno jesteśmy", ale pokazał, na czym ta jedność polegała – że była to jedność woli, zamiaru, dzieła. Ponieważ On w pełni poddał swoją wolę woli Ojca i uczynił wolę Ojca swoją własną, dlatego stanowili jedno (Jan 10:30; 5:19-23).

Mistrz ponownie zilustrował tę jedność, kiedy modlił się za swoich uczniów, "aby wszyscy byli jedno, jak Ty, Ojcze, we mnie, a ja w Tobie, aby i oni w nas jedno byli" (Jan 17:11,21,22). Najwyraźniej Mistrz nie modlił się o to, aby wszyscy Jego uczniowie stali się jedno w osobie, lecz aby wszyscy stali się jedno w umyśle, jedno w sercu, jedno w usposobieniu, poprzez swoją lojalność i posłuszeństwo wobec Słowa i Ducha Bożego. I to był ten rodzaj jedności, oświadczył Pan Jezus, która utrzymywała się między Ojcem Niebieskim a nim samym.

Zarzuciwszy prostotę nauk Jezusa i Apostołów, niektórzy poszli w skrajność oświadczając, że Jezus był swoim własnym Ojcem; że określenia Ojciec, Syn i duch święty odnoszą się wszystkie do jednej osoby, która objawiła się ludzkości na trzy różne sposoby odpowiednio do tych imion – jeden Bóg w trzech manifestacjach. Inni przyjęli jeszcze inny pogląd i twierdzili, że Ojciec, Syn i duch święty byli trzema Bogami, którzy działali jako jedno. W miarę jak te niebiblijne ludzkie teorie były przyjmowane, wytwarzało się zamieszanie. A kiedy zapytano, w jaki sposób trzy osoby mogłyby logicznie stanowić jedną osobę i jak jedna osoba mogła być trzema osobami równymi w chwale i mocy, to rzecz oczywista żadna odpowiedź nie mogła być udzielona. Wtedy posłużono się wybiegiem: "Jest to wielka tajemnica, której nikt nie może wyjaśnić".

Z tego co wiemy o strukturze ludzkiej natury nie powinno nas dziwić, że tym skrajnym poglądom przeciwstawiano inne, krańcowe w przeciwną stronę, głoszone przez niektórych, którzy twierdzili, że Jezus był zwykłym człowiekiem; że urodził się tak, jak inni ludzie; że Józef był Jego ojcem itd. Tak więc spostrzegamy niebezpieczeństwo jakiejkolwiek zmiany w stosunku do dokładnych nauk Słowa Bożego.

Nie ma potrzeby mówić badaczom Biblii, że w Biblii nie ma nic, co by wskazywało na trójcę bogów. Jest tylko jeden fragment Pisma Świętego cytowany na udowodnienie Trójcy (1 Jana 5:7,8). Nie jest on nigdy cytowany przez uczonych, ponieważ wszyscy oni wiedzą, że dokonano tu manipulacji, dodając kilka słów w siódmym wieku, których nie ma w żadnym rękopisie Nowego Testamentu wcześniejszej daty. A te dodane słowa czynią to oświadczenie całkowicie głupim.

Jeśli otworzycie swoje Biblie na tym urywku tekstu, możecie wykreślić podrabiane słowa w wersecie siódmym: "W niebie Ojciec, Słowo i Duch Święty, a Ci Trzej są jednością", a w wersecie ósmym słowa: "I trzej są, którzy świadectwo dają na ziemi".

Po takim wyeliminowaniu fałszywych dodatków, czyli usunięciu z drogocennej maści zdechłej muchy fałszu, umieszczonej w celu zwiedzenia i dlatego, że nie można było znaleźć żadnego Pisma, który by podkolorował doktrynę trójcy – wtedy będziecie w stanie odczytać ten fragment Słowa Bożego w jej czystości i prostocie. Wtedy wybieg uzupełniania go słowem "tajemnica" zniknie na zawsze. Będzie to w pełnej zgodności z całą Biblią, która twierdzi: "Dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy" (1 Kor. 8:6). Jakże absurdalnie brzmi ten fragment w naszym powszechnym przekładzie, stwierdzający, że Ojciec, Syn i duch święty świadczą w niebie, że Jezus jest Synem Bożym!

Czyste Słowo Boże przedstawia w sposób prosty i piękny fakt, że wielki Stwórca, Ojciec wszelkiego miłosierdzia, jest Bogiem Jahwe i że ma On Jednorodzonego Syna, który ma być jeszcze Zbawicielem, czyli Wybawcą, całej rasy Adama gotowej przyjąć łaskę Boga w Nim. Jest również jeden duch święty, "duch prawdy", "duch mądrości", "duch zdrowego umysłu", duch mocy, energii, woli, zmysł Ojca – który jest także duchem Syna, i który musi być również duchem, usposobieniem, umysłem, wolą wszystkich tych, którzy teraz przychodzą do Ojca jako synowie przez adopcję, która jest w Chrystusie Jezusie.
 
 
TYLKO JEDNORODZONY UHONOROWANY

 
Przed początkiem stworzenia Bożego, zanim Jednorodzony Ojca stał się Alfą stworzenia, Ojciec miał w Sobie samym wspaniałe zamiary odnośnie całego swego wielkiego Planu na wieczną przyszłość. Obejmowało to ten świat i rodzaj ludzki, dozwolenie na grzech i odkupienie człowieka od grzechu i nałożonej kary, restytucję dokonaną przez Królestwo Mesjasza oraz chwalebne dzieło wieczności dalszego stwarzania w przyszłych następujących po sobie światach.

Ale, jak Mistrz oświadczył, rzeczy te trzymał Ojciec w swojej własnej mocy – w swojej własnej ręce. Nie wyjawił ich ani aniołom, ani nawet swemu umiłowanemu "Jednorodzonemu Synowi". Widzieliśmy, jak ten Boski sekret, Boski zamiar, był symbolicznie przedstawiony w zwoju w rękach Jahwe, jak zostało to ukazane w Obj. 5: 1.
 


 
 
Widzieliśmy, że objawienie to zostało przekazane Barankowi, Jednorodzonemu, po tym, jak został zabity – po Jego poświęceniu w Jordanie, i w pełni po śmierci na Kalwarii, kiedy wstąpił na Wysokość i uwielbiony został po prawicy majestatu Ojca (Dzieje Ap. 2:32,33).

Lecz zanim Logos stał się ciałem, zanim podjął się misji Odkupiciela człowieka, Ojciec Niebieski przedstawił Mu chwalebną propozycję. Poinformował Syna, że posiada pewien plan, zwój, i że jego wykonanie zostanie powierzone Temu, który okaże się godnym przez okazanie swojej wierności Boskiej woli.

Czytamy, że Bóg posłał swego Jednorodzonego Syna na świat, ale nie mamy z tego rozumieć, że znalazł się On pod Boskim rozkazem, którego odmowa oznaczałaby Boskie niezadowolenie i Jego własne poniżenie. Wręcz przeciwnie, rozumiemy tę sprawę jasno słuchając wypowiedzi Apostoła. Oświadcza on, że Mesjasz pozostawił chwałę, którą miał u Ojca, zanim świat powstał, poniżył się, aby przyjąć na siebie formę człowieka, a potem poświęcił się aż do śmierci – wszystko z powodu radości, jaką Ojciec wystawił przed Nim. Tą radością wystawioną przed Logosem było:

(1) Aby w ten sposób mógł służyć łaskawym zamiarom Ojca Niebieskiego.

(2) Aby mógł wybawić ludzkość ze stanu grzechu i śmierci, w który wszyscy zostali pogrążeni przez jeden akt nieposłuszeństwa praojca Adama.

(3) Dodatkowo obiecano Mu zaszczyt i wyróżnienie Mesjańskiego Królestwa, przez które ludzkość będzie błogosławiona i podniesiona.

(4) Obiecano mu specjalną klasę Oblubienicy, jaka miała być wybrana spośród odkupionej rasy ludzi – klasy mającej Jego własne usposobienie lojalności wobec Boga i sprawiedliwości oraz wierności aż do śmierci – która jak On sam byłaby wywyższona w Głównym Zmartwychwstaniu od stanu ziemskiego do niebieskiego, daleko ponad zwierzchności i moce oraz każde imię, które się mianuje.

(5) Obiecano mu, że Jego osobistym wyróżnieniem będzie na całą wieczność udział w przymiotach Boskiej natury. Miałby nie tylko chwałę i cześć, ale także wrodzone życie, stan nie podlegający śmierci, nieśmiertelność (Jan 5:26; Hebr. 1:1-3).

Dla tych radości opuścił On swoją chwałę, został uczyniony ciałem, ofiarował swoje ziemskie życie. Wtedy, będąc wzbudzony od umarłych, wszedł w swoją obiecaną radość. Od tego czasu trwa On w oczekiwaniu na skompletowanie Kościoła, Jego Oblubienicy, członków Jego Ciała, mając zapewnienie, że wtedy Ojciec da Mu pogan w dziedzictwo i krańce ziemi za Jego posiadłóść, aby mógł związać Szatana, poskromić grzech, podnieść grzesznika i wyprowadzić wieczny porządek z ziemskiego zamieszania, niszcząc rozmyślnych niegodziwców.
 

BÓG, ALE NIE ten BÓG

 
Jak wszyscy biblijni uczeni wiedzą, słowo elohim w hebrajskim Starym Testamencie jest liczby mnogiej, trochę tak, jak w języku angielskim słowo sheep [znaczy: owca lub owce]. I oto czytamy w 1 księdze Mojżeszowej: "Elohim [Bogowie] powiedzieli: Uczyńmy człowieka na nasz obraz". Z wielką stosownością odnosi się to do Niebiańskiego Ojca i Niebiańskiego Syna, w pełnej zgodności z naszym tekstem. "Bez Niego [Logosa] nic się nie stało, co się stało". Słowo Elohim oznacza dosłownie, potężny, silny, wielki. Z pewnością byłoby rzeczą właściwą uważać Logosu potężnego, wielkiego i silnego, za aktywnego przedstawiciela Wszechmogącego, Jahwe, który jest również tytułowany jako potężny Elohim.
 



* * *

* * *
 
To słowo elohim jest stosowane nie tylko w odniesieniu do Niebiańskiego Ojca i Jego Niebiańskiego Syna, ale również używane jest w odniesieniu do aniołów jako posłańców Boga i Chrystusa, potężnych w czynieniu woli Bożej. Psalm 8:6 mówi o człowieku: "Uczyniłeś go [człowieka] niewiele mniejszym od aniołów [elohim]". Zauważmy jeszcze dalej, że to słowo elohim zostało użyte w odniesieniu do ludzi. Gdy zostali ustanowieni przez Boską opatrzność i byli czynni jako przedstawiciele Boga, byli oni potężni, czyli elohim. Podobnie jest w 2 Mojż. 21:6, gdzie czytamy o siedemdziesięciu sędziach Izraela wyznaczonych przez Mojżesza: "Przywiedzie go pan jego do sędziów [elohim]".

Podaliśmy bardzo dosłowne tłumaczenie naszego tekstu, ukazując precyzyjne odróżnienie greckiego oryginału w sposób, w jaki nasza polska wersja tego nie pokazuje. Jako badacze Biblii nie byliśmy w przeszłości dostatecznie krytyczni w naszych studiach Bożego Słowa. Jednak teraz, w Boskiej opatrzności, jest rzeczą możliwą nawet dla tych, którzy praktycznie nie mają żadnej wiedzy o języku greckim i hebrajskim, dokładnie zrozumieć prezentacje Pisma Świętego.
 
 
 
 
Nasz tekst w powszechnym przekładzie błędnie przedstawia prawdziwą myśl oryginału. Ale tak, jak to oddaliśmy, sprawa staje się tak prosta i jasna, że i dziecko może zrozumieć. Jahwe Bóg jest od wieków aż na wieki i nie miał początku. Logos miał początek – On sam był początkiem. "Na początku był Logos, a Logos był [brak rodzajnika] Bogiem". Był kimś Potężnym, Początkiem stworzenia, Pierwszym i Ostatnim Stworzeniem tego [rodzajnik określony] Boga, czyli kogoś Wszechmogącego – "z którego, przez którego i poprzez którego są wszystkie rzeczy".

Cały zaszczyt, majestat i uwielbienie należą się przede wszystkim wielkiemu Ojcu światłości. I to na Niego Jezus skierował uwagę swoich naśladowców, mówiąc: "A wy tak się módlcie: Ojcze nasz, który jesteś w niebie, święć się imię Twoje". Zatem zawsze jest rzeczą w najwyższym sensie właściwą, aby nasze modlitwy wznosiły się do "Ojca światłości, od którego zstępuje z góry wszelki datek dobry i wszelki dar doskonały" [Jak. 1:17].

Upodobało się Ojcu tak uhonorować swego Pierworodnego Syna, tak nagrodzić Jego wierność aż do śmierci i uczynić Go głową we wszystkich rzeczach w Kościele, który jest Jego ciałem, że jest to nadzwyczaj właściwe, ażeby, mówiąc językiem Mistrza: "Wszyscy ludzie czcili Syna, tak jak oni czczą Ojca" (Jan 5:23). Nie powinni jednak czcić Syna, zamiast Ojca; bowiem ten Drugi oznajmia: "Ja, któremu na imię jest Jahwe, chwały mojej nie oddam nikomu innemu". Wywyższony Chrystus ma być czczony, zaiste, uwielbiany, ponieważ Ojciec Go wysoko wywyższył.

Co więcej, istnieje szczególny powód, dla którego wszyscy, którzy uznają Jezusa za Odkupiciela świata, powinni uznać właściwość łączenia Go z Ojcem w swoich myślach i w swoich modlitwach. Dzieje się tak dlatego, że, przez Boskie mianowanie, jest On Orędownikiem Kościoła u Ojca – czyli Tym, przez którego jesteśmy Bogu przyjemni. Również ze światem w przyszłości, w ciągu panowania Mesjasza, będzie to tak samo właściwe. Wtedy bowiem będzie On Pośrednikiem świata, stojącym między Bogiem a ludźmi, aż przez swoje Pośredniczące Królestwo podniesie ludzkość z grzechu, degradacji i śmierci, z powrotem do rzeczywistego usprawiedliwienia i harmonii z Bogiem.
 

SM-491
Dodał: Andrzej
Popularne artykuły
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 2 z 2
Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan   (ciąg dalszy artykułu)   Twierdzenia Palestyńczyków   Twierdzenia palestyńskiego, że ...dalej
Izraelsko-Arabski proces pokojowy - część 1 z 2
    Izraelsko-Arabski proces pokojowy w świetle proroctw biblijnych List otwarty chrześcijan do chrześcijan     Wstęp     Nie zdarzyło się nigdy przedtem, aby ...dalej
Gromadzenie sił na Armageddon
"Albowiem przyszedł dzień on gniewu i któż się ostać może" Obj. 6:17     Księgę Objawienia Bóg dał, jak ...dalej
Wychowanie jezuickie
Wyjątki z traktatu Stanisława Szczepanowskiego pt. "Idea polska wobec prądów kosmopolitycznych". Lwów, Towarzystwo Wydawnicze 1901, ...dalej
Antychryst. Jego ostateczny koniec
OSTATECZNY KONIEC ANTYCHRYSTA WIDZIANY W 1889 ROKU     Prześledziliśmy historię papiestwa aż do obecnych czasów, do Dnia Pańskiego ...dalej
ANARCHIA - Symboliczny ogień, którym kończy się stary świat
"A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ...dalej
Izrael (2)
OD ABRAHAMA DO CHRYSTUSA   W poniższym rozdziale podano skrótowy przegląd wydarzeń w historii Izraela, od czasu ...dalej
USTANOWIENIE KRÓLESTWA BOŻEGO NA ZIEMI - część II
IV Tom Wykładów Pisma Świętego wydany w 1897 roku Wykład XIII (ilustracje - dodane)   Ustanowienie ziemskiego rządu   Nie należy ...dalej
Klęska pod Haj (2)
    Spojrzenie na obecny stan Domu Wiary   Co się stało z pięknym ruchem Badaczy Pisma Świętego? Dlaczego ...dalej
Plagi egipskie (06) - Dziewiąta i dziesiąta
DZIEWIĄTA PLAGA EGIPSKA – CIEMNOŚCI 2 Mojżeszowa 10:20-29     "Rzekł więc Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę swoją ku ...dalej
Archiwum
Etykiety
Trzy Biada Copyright © 2011 Artykuły   Articles   Wprowadzenie   Warto zobaczyć   Kontakt
projekt graficzny cefau wykonanie eball